بیاحترامی وزیر رفاه به نام ایران، شایستهی توبیخ است
چند روز پیش خبری شگفتآور خواندم که شوربختانه همچون خبر شگفتآور دیگری که دربارهی قطع درختان کهنسال شنیده بودم، در رسانهها واکنش برنینگیخت. خبر چنین بود: وزير رفاه و تأمين اجتماعي و چند تن از نمايندگان مردم در مجلس شورای اسلامی که در نشستی، مهمان بازنشستگان بودند در اعتراض به پخش سرود «ای ایران، ای مرز پُر گهر» در آغاز این مراسم، جلسه را ترک کردند.
اگر از بیاحترامی مهمانان دولتی و مجلسی به میزبانان که از سالخوردگان و زحمتکشان جامعهی ایران بودند و احترام گذاشتن به آنان از شاخصههای فرهنگی و ملی- اسلامی ما ایرانیان بهشمار میرود، بگذریم، این عمل چند پرسش را در پیش مینهد:
1- آیا آن بزرگواران از تاریخچهی این سرود هیچ نمیدانند؟
نمیدانند که ترانهی این اثر در هنگام اشغال ایران توسط قوای بیگانه – در اوایل دههی بیست خورشیدی - و تحت تأثیر برخورد زنندهی نظامیای بیگانه با ایرانیان، سروده شده است؟ و آیا باز نمیدانند که این اثر ملی وابسته به هیچ حکومتی نبوده و حتا رژیم پیشین خود دارای سرودی شاهنشاهی بوده که در آن به ستایش شاه و حکومتش پرداخته شده بود؟ و آیا اصلاً با متن این سرود آشنایی نداشتهاند و نمیدانند که در آن جز ستایش از میهن و ایجاد شور ملی برای سازندگی آن چیزی نیست؟
2- آیا آن بزرگواران نمیدانند که این ترانهی جاودانه، دارای هیچ ممنوعیتی نیست؟
یعنی آیا آنان تاکنون در جایی نبودهاند که این سرود پخش شده باشد؟ حتا آن را از تلویزیون هم نشنیدهاند، بهویژه در هنگامهی انتخابات که به کرّات پخش میشود یا در هنگامی که سخن از نیروی هستهای و تلاش دانشمندان ما برای بومیسازی دانش آن میرود؟
آقای مصری نمیتوانند بگویند آن را نشنیدهاند چون دستکم مدتها پیش که جمعي از بازنشستگان سراسر کشور به نمايندگي از «جامعهی بازنشستگان سراسر کشور»، در همايشي با عنوان «سپاس بازنشستگان از رييسجمهوري» از وي تجليل کردند، هم این سرود پخش شده بود و هم این که بازنشستگان آن را همراهی کرده بودند. چگونه است که آن هنگام، آقای وزیر که در معیّت رییسجمهور بودند نه تنها تا پایان نشست ماندند بلکه خود ایشان هم در آن مراسم سخنانی ایراد کردند؟
به گمان من، شایسته است رییسجمهور که بسیار از ایران میگویند و تلاشهای خود را در راستای سربلندی آن میدانند در اینباره با وزیر خویش برخوردی جدّی بنمایند و خبر آن را به رسانهها منعکس کنند. البته بسیار بهتر میشود اگر به خاطر بیاحترامی به یاد و نام میهنمان، عذر همکاری با ایشان در هیأت دولت خواسته شود یا مجلسیان که به خاطر موضوعاتی بسیار کوچکتر دست به استیضاح میزنند به استیضاح این وزیر بپردازند؛ که لازمهی حضور در جایگاه رفیعی که او نشسته، عشق به ایران و ایرانی است و نه همانند کسانی که نمیخواهم نامشان را ببرم، گریز از یاد و نام ایران.