خبر درگذشت دکتر مسعود آذرنوش، باستانشناس خوب کشورمان بسیار ناگوار بود. سن چندانی نداشت (63 سال) و هنوز کاوشهای گروهاش در تپهی هگمتانه بهپایان نرسیده بود.
شنبهی هفتهی گذشته – نهم آذرماه - هنگامی که برای همراهی پیکرش از جلو عمارت مسعودیه، از همهی کارکنان پژوهشکدهها خواسته شد تا کارشان را تعطیل کنند، دوستی که آنجا بود از طعنههای برخی همکاران پیشین دکتر چنین یاد میکند که در زمان زنده بودناش سازمان رفتار شایستهای با وی و کارهایش نداشت، و اکنون میخواهد جبران کند...
برای دانستن تفاوت او با مدیر کنونی پژوهشکدهی باستانشناسی همین بس که دکتر فاضلینشلی تا هزینهی کاوشی تأدیه نشود دست به فرستادن هیأت نخواهد زد، اما دکتر آذرنوش فرستادن گروههای کاوش به تنگ بلاغی را بدون این که سرمایهاش آماده باشد، آغاز کرد. البته هنوز که هنوز است وزارت نیرو بابت کاوشهای آن منطقه – بر خلاف قولش – پولی پرداخت نکرده است. باز هم سیوند... ای سیوند... ای سیوند...
یادداشتی که دربارهی آن شادروان نوشتهام بر روی تارنگار روزنامک است. بخوانید.